Οι βιολέτες του Μαρτίου

Αν και λατρεύω να διαβάζω, δεν είμαι μεγάλη βιβλιοφάγος. Το πολύ να διαβάζω ένα βιβλίο το μήνα γιατί έχω τις χειροτεχνίες μου, αλλά και είμαι δύσκολη στις επιλογές μου, δεν παρακολουθώ τις νέες κυκλοφορίες και γενικά είμαι αναποφάσιστη. Μόλις είδα αυτό το βιβλίο ,στις καλοκαιρινές προτάσεις του μπλογκ της φίλης μου Αλικης, "Η Αλίκη στη Χώρα των Βιβλίων", μου άρεσε τόσο η πλοκή (και το εξώφυλλο είναι αλήθεια) που είπα αυτό είναι για μένα.

Η Έμιλι είναι μια συγγραφέας που μόλις χώρισε με τον άνδρα της. Όταν η ηλικιωμένη της θεία, Μπι, την προσκαλεί να περάσει ένα μήνα στο σπίτι της στο Μπέινμπριτζ Άιλαντ, το νησί όπου έζησε τα καλύτερα καλοκαίρια της, εκείνη δέχεται ελπίζοντας ότι η θάλασσα θα γιατρέψει τις πληγές της. Εκεί γνωρίζει τους γείτονες της θείας της οι οποίοι φαίνονται να μοιράζονται αναμνήσεις και καλά κρυμμένα μυστικά. Μια μέρα, στο σπίτι της θείας της, ανακαλύπτει ένα κόκκινο βελούδινο ημερολόγιο από το 1943. Είναι η ιστορία της Έστερ. Ποια είναι η Έστερ και πως το περιεχόμενο του ημερολογίου φέρνει στο φως μια αναπάντεχη ιστορία που σχετίζεται με τη ζωη της Έμιλι;

Αν με ρωτούσαν πιο είναι το καλύτερο βιβλίο που έχεις διαβάσει φέτος θα έλεγα ότι "Οι Βιολέτες του Μαρτίου" ,της Αμερικανίδας Σάρα Τζίο, είναι ένα από αυτά. Να φανταστείτε ότι  το τελείωσα σε μια μέρα που δεν θυμάμαι πότε το είχα κάνει αυτό για τελευταία φορά ! Από την αρχή υπάρχει ένα μυστήριο που πρέπει να λυθεί και σε κάνει να θέλεις να το συνεχίσεις μέχρι το τέλος. Το βιβλίο περιέχει ότι αγαπώ. Σε ταξιδεύει στο χρόνο, έχει όμορφα τοπία, έχει ρομάντζο, έχει μυστήριο, είναι πολύ ευκολοδιάβαστο και καθόλου βαρετό και στο τέλος σε συγκινεί! Το μοναδικό πράγμα που με ενόχλησε είναι ότι οι ανατροπές έρχονται απότομα και βιαστικά η μια μετά την άλλη στο τέλος σαν να ήθελε η συγγραφέας να το τελειώσει γρήγορα. Εκτός από αυτό το προβληματάκι, είναι υπέροχο!

Ο Γυρισμός

Η ζωή της Σονια, μια 30 χρονη παντρεμένη Αγγλίδα, θα αλλάξει οριστικά όταν αποφασίσει να παει σε ταξίδι στην Γρανάδα της Ισπανίας με την καλύτερη της φίλη Μάγκι. Σκοπός του ταξιδιού είναι να παρακολουθήσουν μαθήματα χορού Salsa αλλά και Flamenco.

Μια μέρα, κάνοντας βόλτα στην πόλη, σταματάει σε ένα παλιό καφενείο ,El Barril. Βλέποντας κάποιες παλιές φωτογραφίες ενός τορερο και μιας χορεύτριας φλαμένκο, πιάνει συζήτηση με τον ιδιοκτήτη του καφενείου. Ο ηλικιωμένος Μιγκουελ αρχίζει να της διηγείται την ιστορία της οικογένειας Ραμιρεζ, οι πρωιν ιδιοκτήτες του καφενείου, στην διάρκεια του εμφύλιου πολέμου της Ισπανίας. Η Mercedes, η κόρη, αλλά και τα 3 αδέρφια της, ο Ιγνάτιο ο τορερος που θα υποστηρίξει τον Εθνικιστή Φράνκο , ο Αντόνιο ,ο δάσκαλος δημοκράτης και ο Εμίλιο, ο ονειροπόλος με την κιθάρα του θα ζήσουν τα τραγικά γεγονότα του εμφύλιου πολέμου .

Μέσα από την ιστορία των Ραμιρεζ, η συγγραφέας Victoria Hislop (η οποία έγραψε το Νησί ) μας περιγράφει το τι έζησαν χιλιάδες οικογένειες στην Ισπανία ανάμεσα το 1936 και το 1939, διχασμός μέσα στις οικογένειες, βιαιότητες, συλλήψεις αλλά και θέληση για επιβίωση. Μέσα σε 3 χρόνια, ο αριθμός των θυμάτων έφτασε το 1 εκατομμύριο ανθρώπους. Πολλοί από αυτούς τους θανάτους οφείλονται σε μαζικές εκτελέσεις κατά συντριπτική πλειονότητα από τον κυβερνητικό στρατό.

Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, η Γερμανία και η Ιταλία βομβάρδισαν επίσης πολλές πόλεις και χωριά. Ανάμεσα τους και η πόλη Guernica στην οποία σκότωσαν μόνο άμαχους. Ο Πικάσο, συγκλονισμένος από τη φρίκη της καταστροφής στην πόλη αυτή (στο βιβλίο περιγράφονται λεπτομερώς τα γεγονότα) ζωγράφισε το πίνακα Guernica το οποίο έγινε όργανο προπαγάνδας κατά του φασισμού και του Φράνκο. ( διαβαστε και Προπαγάνδα) Στο βιβλίο επίσης μπορούμε να διαβάσουμε την δολοφονία  του ποιητή Garcia Lorca μόνο επειδή ήταν ομοφυλόφιλος.

Το μυθιστόρημα αυτό πραγματικά με άγγιξε και κάποιες στιγμές μου ξέφυγε και ένα δάκρυ. Η πλοκή του είναι δυνατή, όμορφη αλλά και πλούσια σε ιστορικές λεπτομέρειες. Κάποια πράγματα θυμόμουν από το σχολείο (οπως το Guernica), τα βασικά μονό. Στα σχολεία μας μαθαίνουν μόνο τα βασικά, ποτέ την ουσία, ποτέ τι υπέφεραν πραγματικά... Το συνιστώ!

Στην συνέχεια κάποιες εικόνες του εμφύλιου πολέμου στην Ισπανία.

"Στην ζωή και στον πόλεμο, κανείς δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς πίστη"

Πολιτικοί λόγοι κατά τον φασισμό γινόταν σε όλη την Ισπανία το 1936.

Αιχμάλωτοι δημοκράτες.

Πρόσφυγες φεύγουν στην Γαλλία.

Άμαχοι σκοτώθηκαν από βομβαρδισμό,1937

Αφίσα με το σλόγκαν των δημοκρατών, No pasaran, Δεν θα περάσουν!

Βομβαρδισμός από τους Γερμανούς και τους Ιταλούς στην Βαρκελώνη,1938

Παιδάκια κάνουν παρέλαση με την εθνικιστική στολή.

Kαι παιδάκια έτοιμα να φύγουν από την χώρα.

Τελευταίο τρένο για το Παρίσι

Γεια σας!!

Καιρό είχα να γράψω στο μπλογκ μου και ο λόγος είναι ότι είχα προβλήματα με το υπολογιστή μου και το ίντερνετ γενικά.

Σήμερα θα ήθελα να σας μιλήσω για ένα βιβλίο που μόλις τελείωσα, το "Τελευταίο τρένο για το Παρίσι" από την Αμερικανίδα συγγραφέα Michele Zackheim. Είναι ένα βιβλίο που επέλεξα να διαβάσω επειδή με τράβηξε το ενδιαφέρον ότι ξετυλίγεται στην προπολεμική περίοδο.

Το βρήκα λίγο διαφορετικό απ΄οτι περίμενα. Όχι με την κακή έννοια όμως.

Η Ροζ, μια Αμερικανίδα, μισή Εβραία, φτάνει στο Παρίσι το 1935 για να εργαστεί ως ξένη ανταποκρίτρια. Μέσα από τα μάτια της, με ταξίδια ανάμεσα στο Βερολίνο και το Παρίσι, βλέπουμε πως εξελίσσονται τα γεγονότα που θα οδηγήσουν στο πόλεμο.

Αν και υπήρχε μια ιστορία αγάπης, δεν νομίζω πως ήταν αυτή η βάση του βιβλίου.. Πιστεύω πως  η Michele Zackheim το έγραψε (μετά από σίγουρα πάρα πολύ έρευνα) για να περιγράψει το πόσο τραγικός ήταν ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος. Πως καταστράφηκαν οικογένειες, χώρες και πόσο κακό μπορεί να κάνει ο άνθρωπος σε άλλους ανθρώπους.

Επίσης ήταν διαφορετικός και ο χαρακτήρας της Ροζ, που γενικά σε αυτές τις πολεμικές ιστορίες περιμένεις να δεις μια όμορφη κοπέλα που περιμένει να ρθει ο αληθινός της έρωτας. Αγάπησα το χαρακτήρα της,  ήταν μια δυναμική δημοσιογράφος (από αυτές που βλέπεις σε παλιές ασπρόμαυρες αμερικάνικες ταινίες) η οποία ζει σαν άνδρας, πίνει, και είναι αρκετά σκληρή με το περιβάλλον της. Αλλά δεν παύει να είναι και μια αθώα γυναίκα που πιστεύει πως μπορεί να λύσει όλα τα προβλήματα της και τα προβλήματα του κόσμου που ζούσε το εφιάλτη της ανόδου του ναζισμού.

Το βιβλίο είναι πάρα πολύ καλογραμμένο. Νιώθεις πραγματικά την ατμόσφαιρα εκείνης της εποχής. Μου άρεσε που χρησιμοποίησε και ιστορικά πρόσωπα όπως την Κολέτ (Γαλλίδα λογοτέχνης) που του δίνει ένα αέρα αυθεντικότητας. Γενικά ήταν ένα καλό βιβλίο αλλά μην περιμένετε να βρείτε μια πλοκή που θα σας κάνει να πείτε ουαου, μια μεγάλη ιστορία αγάπης που θα σας συγκινήσει, εγώ το είδα περισσότερο σαν μια περιγραφή του Παρίσι και του Βερολίνου εκείνης της εποχής.

Το Βερολίνο στην εποχή που διαδραματίζετε το μυθιστόρημα

Εάν σας αρέσει η προπολεμική περίοδο δείτε και την Γαλλική ταινία Faubourg 36/ Paris 36

Η Εποχή των Κερασιών

Να σας προτείνω ένα βιβλίο ότι πρέπει για του Αγίου Βαλεντίνου; Λέγεται "Η Εποχή των Κερασιών" . Συγγραφέας είναι ο Νικολά Μπαρρο, ένας Γερμανός γεννημένος στο Παρίσι.

Δεν είναι εποχής αλλά είπα να το διαβάσω μιας και η πλοκή του είναι στο πολύ αγαπημένο μου Παρίσι. Είναι μια ρομαντική κωμωδία θα έλεγα, πολύ καλογραμμένη και περνάς πάρα πολύ ευχάριστα το χρόνο σου διαβάζοντας την. Επίσης σε αφήνει με όμορφες εικόνες του Παρισιού στο μυαλό σου. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι έχει λίγες σελίδες και στο τέλος θέλεις να διαβάσεις και άλλο.

Η πλοκή

Η Ορελι, που μόλις έχασε τον πατέρα της. κληρονόμησε το εστιατόριο "Η Εποχή των Κερασιών" . Μια μέρα ,που είναι πιο δυστυχισμένη από ποτέ,μπαίνει σ'ενα βιβλιοπωλείο και αγοράζει ένα μυθιστόρημα που θα της αλλάξει την ζωή για πάντα. Διαβάζοντας το βιβλίο συνειδητοποιεί ότι μοιάζει πάρα πολύ με την ηρωίδα . Τότες αποφασίζει να γνωρίσει τον συγγραφέα και ακολουθούν πολλά μπερδέματα...

Είναι ένα βιβλίο που θα σας κάνει να νιώθετε όμορφα, κάτι σαν την ταινία Amelie η Le Chocolat. Θα δεθείτε με τους ήρωες

Οοοο και για μπόνους, στο τέλος, υπάρχουν οι συνταγές από τα φαγητά που τρώνε!!

Ο συγγραφέας μας γράφει στο τέλος ότι πολλά απ'οσα περιγράφονται στο βιβλίο είναι επινοημενα , αλλά κάποια είναι αληθινά. Όλα τα καφέ, τα μπαρ, τα εστιατόρια και τα καταστήματα υπάρχουν στ'αληθεια. Η Εποχή των Κερασιών (που είναι το όνομα του εστιατορίου) ωστόσο μας λέει ότι δεν υπάρχει . Με λίγο ψάξιμο όμως εγώ βρήκα ένα εστιατόριο με αυτό το όνομα που ίσως να μην περιέχει τα κόκκινα και άσπρα καρό τραπεζομάντιλα, ούτε τα φαγητά του αλλά κάπως έτσι το φαντάζεται κανείς.

Όπως βλέπετε λέγεται "Le temps des cerises", η εποχή των κερασιών. Βρίσκεται στο Παρίσι σε ένα κτήριο του 18ου αιώνα.

Το εσωτερικό μας ταξιδεύει πίσω στο Παρίσι του 1950, με παλιές φωτογραφίες,παλιό ρολόι,εφημερίδες κρεμασμένες πάνω σε γάντζους, παλιές καρέκλες και δερμάτινα παγκάκια. Όλα τα cliche του γαλλικού μπιστρο. Θα ήθελα σίγουρα να το επισκεφτώ μια μέρα!

Λοιπόν ετοιμάστε ένα τσάι, λίγα μακαρον, κουκουλοθειτε σε μια ζεστή κουβέρτα και διαβάστε αυτό το βιβλίο και ονειρευτείτε ότι είστε στο Παρίσι!!

Νερό για Ελέφαντες

Μόλις τελείωσα να διαβάζω το βιβλίο "Νερό για Ελέφαντες" της Γκρούεν Σάρα. Είναι ένα βιβλίο που επέλεξα να διαβάσω γιατί αρχικά λατρεψα την ταινία με την Reese Witherspoon και τον Robert Pattinson. Καλύτερα βέβαια είναι να διαβάζει κανείς το βιβλίο πριν δει την ταινία και όχι το αντίθετο αλλά δεν απογοητεύτηκα καθόλου. Και ο λόγος είναι ότι η μαγεία του τσίρκου παραμένει ακόμα και αν δεν την βλέπεις αλλά την φαντάζεσαι

Ο Τζεικομπ ,ένας 90χρονος, ζει σε ενα οίκος ευγηρίας. Μια μέρα στο πάρκινγκ απέναντι από τον οίκο, έρχεται ένα τσίρκο και αρχίζει να θυμάται τα νιάτα του. Πως πέθαναν οι γονείς του σε ένα τροχαίο, πως απελπισμένος έφυγε από την αίθουσα όπου έδινε τις τελευταίες του εξετάσεις στην κτηνιατρική για να μπει τυχαία στο τραίνο του πεπρωμένου του, ενα τσίρκο. Εκεί ερωτεύεται την όμορφη Μαρλεν ,η οποία είναι ήδη παντρεμένη με τον σαδιστή διευθυντή του τσίρκου, την αδάμαστη ελεφάντινα Ροζι την οποία θα ανακαλύψει πως να επικοινωνήσει μαζί της αλλά και ένα σκληρό κόσμο όπου άνθρωποι και ζώα εκμεταλλεύονται.

Η συγγραφέας μας ταξιδεύει πάρα πολυ ωραία στην Αμερική της ποτοαπαγόρευσης και της οικονομικής ύφεσης της δεκαετίας 30 μετά από έρευνα. Στο τέλος του βιβλίου μας εξηγεί πως της ήρθε η ιδέα να γράψει το βιβλίο, πως εμπνεύστηκε από ένα άρθρο που διάβασε για τον Εντουαρτ Τ.Κελτι, ενας φωτογράφος που ακολουθούσε περιοδεύοντα Τσίρκα κατά τις δεκαετίες 20' και 30'. Στην συνέχεια αγόρασε βιβλία με φωτογραφίες τσίρκων του παλιού καιρού. Η πρώτη εκδοχή του βιβλίου στην Αμερική συνοδευόταν από μερικές φωτογραφίες, πράγμα δύστυχος που δεν το έκαναν στην Ελλάδα.

Τέλος, επισκέφτηκε το μουσείο του τσίρκου όπου εμαθε διάφορα γεγονότα και ανέκδοτα τα οποία τα ενσωμάτωσε μέσα στο βιβλίο. Πέρασε ένα ολόκληρο σαββατοκύριακο μέσα σε ένα ζωολογικό κήπο για να μάθει την γλώσσα του σώματος του ελεφάντων και την συμπεριφορά τους. Επίσης ενσωμάτωσε και την τρομακτική και πολύ αληθινή παράλυση απο τζαμαϊκανή πιπερόριζα που έβαζαν στο αλκοόλ και που ρήμαξε την ζωή χιλιάδων Αμερικανών στην διάρκεια της ποτοαπογορευσης.

Ένα βιβλίο που συνιστώ ανεπιφύλακτα και αν δεν σας αρέσει να διαβάζετε, δείτε τουλάχιστον την ταινία. Είναι ότι πιο αισθητικό έχω δει από το Moulin Rouge.

Και ότι αγαπώ φυσικα με εκπνεει και ενα κοσμηματάκι. Λατρευώ τον μαγικό κόσμο του τσίρκου!

Martine

Τι θυμήθηκα σήμερα φίλες μου;

Όταν ήμουν μικρούλα και ζούσα στο Βέλγιο πήγαινα να παίξω στην φίλη μου Γαλατια και ήταν πάντα ευχάριστη έκπληξη να βρίσκω το καινούργιο βιβλίο της Martine.

Το συγκεκριμένο βιβλίο ήταν λίγο τσιμπημένο σε τιμη και δυστυχώς δεν το έβρισκα στον παλιατζή που αγόραζα τα δικά μου βιβλιαράκια

Η Martine γεννήθηκε το 1954 στο Βέλγιο. Το πρώτο βιβλίο λεγόταν η Martine στην φάρμα. Κάθε βιβλίο έχει και μια διαφορετική δραστηριότητα, Η Martine στην θάλασσα, η Martine στο βουνό, Η Martineστο τσίρκο…

Τα βιβλία αυτά μεταφράστηκαν σε 50 χώρες οπού άλλαζαν και το όνομα της : Anita, Tiny, Debbie, Maja, Marika, Mary, Steffi. Δεν ξέρω όμως εάν υπήρχε και στην Ελλάδα. Θα ήμουν πολύ περίεργη να μάθω το όνομα της..

Το ύφος της εικονογράφησης έχει εξελιχθεί με το χρόνο, αλλά γενικά πρόκειται για ένα αφελή ρεαλισμό: οι λεπτομέρειες, τα παστέλ χρώματα, ενώ ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στην διακόσμηση ,στα ρουχα, και στις εκφράσεις των χαρακτήρων.

Δείτε μερικές όμορφες εικόνες που είχε μέσα το βιβλιο

Υ.Σ Εμαθα οτι η Martine υπηρχε και στην Ελλαδα και την ελεγαν Μαριλλη. Ευχαριστω την φιλη μου Maria Theodosiadou