7 πράγματα που θυμάμαι από τα Χριστούγεννα στο Βέλγιο...

2 μέρες έμειναν μέχρι τα Χριστούγεννα, Μαμ'ζελες (και Μεσιε).
 Για μένα είναι μια περίοδο που ,εδώ και μερικά χρόνια ,δεν περιμένω με ανυπομονησία γιατί μου φέρνει μελαγχολία.  Για άλλη μια φορά φέτος θα τα περάσω μακριά από του γονείς μου, τα αδέρφια μου και τα ανίψια μου. Μπορεί να ειμαι 13 χρόνια στην Ελλάδα αλλά αυτό το πράγμα, να είμαι μακριά από τους δικούς μου στις γιορτές, ακόμα δεν το έχω ξεπεράσει...
Να είναι καλά ο άνδρας μου που αντέχει την κακή μου διάθεση!
Αυτές τις μέρες το μυαλό ταξιδεύει σε παλιές εποχές... Θυμάμαι...

Θυμάμαι τα κάλαντα.
Με τα αδέρφια μου, που είναι πολύ μεγαλύτερα, πηγαίναμε στους συγγενείς μας και στους οικογενειακούς φίλους. Σαν μικρότερη με βάζανε μπροστά με ένα καλαθάκι. Ελληνικά κάλαντα δεν ήξερα, (τα αδέρφια μου τα είχαν μάθει στο Ελληνικό σχολείο) αλλά ήξερα τα Γαλλικά  και  στο τέλος πάντα με ζητούσαν να τους πω το γαλλικό Petit papa Noël. Θυμάμαι πάρα πολύ έντονα τα βλέμματα των συγγενών μου, σχεδόν με δάκρυα στα μάτια.  Τώρα ξέρω ότι  νοσταλγούσαν και αυτοί την εποχή που περνούσαν τα Χριστούγεννα στην Ελλάδα με τους γονείς τους . Με το χρόνο, αφού μεγάλωσαν τα αδέρφια μου και ντρεπόταν πια να τραγουδήσουν, σταματήσαμε να πηγαίνουμε.

Θυμάμαι που φτιάχναμε κουραμπιέδες με την μαμά μου και μοσχομύριζε το σπίτι.
Η μαμά μου κρατούσε κάποιες συνταγές μέσα σε ένα μεταλλικό κουτί και, αφού δεν μπορούσε να διαβάσει, μου ζητούσε κάθε χρόνο να της βρω την συνταγή για τις κουραμπιέδες. Της διάβαζα τις αναλογίες, την βοηθούσα να τα πλάσουμε. Tότες δεν υπήρχαν κουπατ, όπως τώρα που κόβεις διάφορα σχεδιακια, και χρησιμοποιούσαμε ποτήρι για να φτιάξουμε μισοφέγγαρο.

Θυμάμαι το στολισμό του δέντρου αλλά και πιο έντονα τα στολίδια. Στολίδια με πολλά χρώματα και σχήματα, φούξια, τυρκουαζ, ασημένιες που έμοιαζαν με ντισκομπαλες ,. Τα περισσότερα ήταν από γυαλί. Κάθε χρόνο αναρωτιόταν η μανα μου πόσα θα βρούμε που να μην είναι σπασμένα. Λαμπάκια με πολλά χρώματα και χοντρές γιρλάντες με κρόσσια.   Παλιά ήταν πολύ πιο όμορφα τα δέντρα, αυτό το κιτσατο είχε την γοητεία του αλλά και οι παλιοί ήξεραν πως να το στολίσουν

Θυμάμαι, πολύ μικρή, οι γονείς μου μου αγόραζαν παιχνίδια αλλά και ένα καινούργιο ρούχο. Χρονιάρα μέρα έπρεπε να φοράμε τα καλά μας! 

Θυμάμαι πως λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα ψωνίζαμε ευχητήριες κάρτες από το σουπερμάρκετ,  και τις στέλναμε στους συγγενείς μας στην Ελλάδα .... αλλά και στο Βέλγιο! Και ας έμεναν μόνο 1 χμ από το σπίτι μας! Και το ίδιο έκαναν και αυτοι για μας! Μαζεύαμε όλες τις κάρτες και τις τοποθετούσαμε πάνω στο τζάκι. (Ένα τζάκι που δεν λειτουργούσε αλλά από κάτω είχαμε μια όμορφη σόμπα που έμοιαζε σαν να είχε φλόγες μέσα).  Τα Χριστούγεννα που ερχόταν σπίτι μας οι συγγενείς, μας ρωτούσαν : "Έφτασε η κάρτα μας;" 

Θυμάμαι που λίγες ώρες πριν έρθουν  οι συγγενείς μας για την γιορτή του πατέρα μου, και ενώ ήταν τα μεζεδάκια όλα έτοιμα και το τραπέζι  όμορφα στρωμένο καθόμασταν οι γονείς μου, τα αδέρφια μου και εγώ στο σαλόνι και κοιτούσαμε μια συγκεκριμένη ταινία. Και κάθε χρόνο η ίδια ταινία στην ίδια ώρα στο ίδιο κανάλι. Δεν θα σας παει καθόλου ο νους ποια ταινία ήταν!! Όχι, όχι Χριστουγεννιάτικη!!!  Βλέπαμε μια παλιά ταινία με τον Alain Delon, τον Zorro αχαχαχααχ.... Σήμερα που μεγάλωσα ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί έβαζαν αυτή την ταινία Χριστουγεννιάτικη μέρα... μάλλον έτσι απλά για να μας ενώσει

Και μόλις τελείωνε η ταινία, θυμάμαι που ίσια είχαμε χρόνο να ετοιμαστούμε για το μεγάλο τραπέζι με τους συγγενείς και για την γιορτή του πατέρα μου.. Μικρή ήταν ωραία γιατί μαζευόμασταν όλα τα ξαδέρφια και παίζαμε μαζί... με το χρόνο όμως τα Χριστούγεννα έγιναν λίγο εφιάλτης για μένα αφού έπρεπε να βοηθήσω την μανα μου στις προετοιμασίες και σχεδόν όλη την ώρα την περνούσα στην κουζίνα πλένοντας πιάτα και ποτήρια... Σήμερα που το ξανασκέφτομαι θα έδινα τα πάντα να είχα μια χρονομηχανη να γυρίσω το χρόνο πίσω... και ας έπλενα πιάτα και ποτήρια, έτσι απλά για να είμαι με κείνους....

Σας εύχομαι να περάσετε καλά Χριστούγεννα με τα πρόσωπα που αγαπάτε, να τους απολαύσετε όσο τους έχετε κοντά σας! Να περάσετε όμορφες στιγμές που θα σας μείνουν αξέχαστες για πάντα!!

Το ταξίδι ενός Φλιτζανιού...

Μικρή, όταν πήγαινα στην φίλη μου Γαλάτεια, σε μια εποχή που δεν υπήρχαν ούτε ταμπλετ ούτε ηλεκτρονικές κονσόλες (ναι οκ υπήρχε η Atari), παίζαμε διάφορα παιχνίδια ρόλου. Ένα από τα αγαπημένα μας παιχνίδια ήταν να προσποιηθούμε πως είμαστε μεγάλες κυρίες. Σάλια, καπέλα, τσάντες και λίγο κραγιόν από την μαμά μας μεταμόρφωνε αλλά η διαφορά την έκαναν τα παιχνιδάκια, τα κουζινικα.

"Θα κάνουμε πως ερχόσουν στο σπίτι μου και πίναμε τσάι, οκ;" Και σαν μικρές κυρίες βγάζαμε τα φλιτζανακια και την τσαγιέρα από ένα υπέροχο ψάθινο βαλιτσάκι τύπου πικνίκ που είχε. (το θυμάμαι σαν να ήταν χθες, το λάτρευα). Γεμίζαμε την τσαγιέρα με νερό που βάζαμε μέσα στα φλιτζανακια, ανακατευαμε με το κουταλάκι, πίναμε και συζητούσαμε σαν να ήμασταν ενήλικες. Πόσο γρήγορα θέλαμε να μεγαλώσουμε...

Αυτό το καλοκαίρι όταν ήρθε στην Ελλάδα ο αδερφός μου με την νύφη μου και την ανιψιά μου ,που είναι τεσσάρων, τους ρώτησα τι δωράκι να της αγόραζα  για να παίζει στο εξοχικό. Τι έκπληξη όταν μου είπαν πως τα αγαπημένα της παιχνίδια είναι τα κουζινικα. Βλέποντας την να παίζει, να μας σερβίρει ψεύτικο καφέ,να μας μαγειρεύει γλυκά στο τηγάνι  και να μας διατάζει πότε θα ανακατώσουμε την ζάχαρη και πότε θα πιούμε (παρακαλώ να πιούμε με θόρυβο) σκεφτικά γιατί να μην υπάρχει μια χρονομηχανη να ταξιδέψουμε πίσω στο χρόνο όταν ήμασταν παιδιά;

Αν ήξερα ότι της αρέσουν τα κουζινικα θα της είχα φτιάξει αυτή την βαλιτσουλα νωρίτερα, μάλλον άλλο κοριτσάκι θα την απολαύσει

   ...

Βαλιτσουλα η οποία περιέχει μέσα... μα φυσικά φλιτζανακια αλλά και υφασμάτινα φακελάκια τσαγιού.

Ένα τραπεζομάντιλο ραμμένο στο χέρι

Cupcakes από τσόχα ραμμένα στο χέρι.

Και φυσικά το βαλιτσάκι είναι τύπου πικνίκ.

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.907761672638793.1073741848.199622546786046&type=3

Η φίλη μου η Πετρα που έχει το blog ο πιο πιστός φίλος του σκύλου μας πρότεινε να δημοσιεύσουμε φωτογραφίες απο φλιτζάνια με ανάλογες αναρτήσεις. Δεν μπορούσε να πέσει καλύτερα είναι αλήθεια. Νομίζω πως μερικές φορές Πετρα μου ζεις στο μυαλό μου.... Mission accomplished?

Εάν θέλετε και σεις να συμμετάσχετε σε αυτή την φλιτζανο αλυσίδα θα πω; Μπείτε στην ανάρτηση της  http://pistos-petra.blogspot.gr/2015/10/to-taksidi-enos-flitzaniou.html

Επιστροφή στα θρανία

Σήμερα βλέποντας τόσα παιδάκια με τους γονείς τους να πηγαίνουν πρώτη μέρα στο σχολείο θυμήθηκα και γω τις δίκες μου επιστροφές στα θρανία  

Το σχολείο που πέρασα σχεδόν όλο το δημοτικό , στην συνέχεια αλλάξαμε και μας πήγαν σε ένα μοντέρνο κτήριο γιατί ήταν παλιό και επικίνδυνο. Εδώ το 1912 ήταν σχολή ζωγραφικής και διακοσμητικών τεχνών. Αυτή  ήταν η πρώτη είσοδο, εμείς μπαίναμε από άλλη πόρτα η οποία δεν είναι πάνω στην εικόνα. Θυμάμαι μεγάλους διαδρόμους με πέτρινες καμάρες, όλα στο μυαλό μου φαίνονται μεγάλα, η αυλή, οι αίθουσες... 

Τα σχολεία στο Βέλγιο άρχιζαν ,και αρχίζουν ακόμα και τώρα, στη 1η Σεπτεμβρίου. Βασικά άρχιζε νωρίτερα όταν σκέφτεσαι τα ψώνια που έπρεπε να κάνεις για την μεγάλη μέρα. Μια καινούργια κασετίνα με ξυλομπογιες, μια πένα με τα μελανακια της που μας έκανε τα δάχτυλα χάλια και έφτανε το μελάνι μέχρι και στα χείλι, γόμα και ξύστρα και φυσικά η σχολική τσάντα που κουβαλουσαμε στην πλάτη μας (και μετά αναρωτιόμαστε από που μας ήρθε η σκολίωση και ο πόνος στην μέση....) ήταν τα πρώτα πράγματα που μας ζητούσαν. Στην συνέχεια μας ζητούσαν και κάποια ειδικά τετράδια, χαρτί περιτυλίγματος για να τα σκεπασουμε να μην λεροθουν (Τετράδια με διάφορα εξώφυλλα δεν θυμαμαι) και μια ετικέτα πάνω τους με το όνομα μας για να μην τα χάσουμε.

Βιβλία δεν είχαμε. Στις πρώτες τάξεις του δημοτικού μας έδιναν κόλλες με ασκήσεις τις οποίες τις εκτύπωναν οι δάσκαλοι με μια ειδική μηχανή στο χέρι. Κάπου κάπου μας ζητούσαν βοήθεια και ακόμα θυμάμαι την ωραία μυρωδιά του καρμπόν(να σκεφτείτε ότι φωτοτυπικό μηχάνημα δεν υπήρχε ακόμα, έρεε νιώθω γιαγιά μόνο που το λέω...). Βιβλία είχαμε στο γυμνάσιο και στο λύκειο αλλά δεν τα αγοράζαμε, τα νοικιάζαμαι στην αρχή της χρονιάς από το σχολείο και αν τα επιστρέφαμε σε καλή κατάσταση στο τέλος του χρόνου παίρναμε τα λεφτά μας πίσω.

Λίγες μέρες πριν την μεγάλη μέρα, εξετάζαμε ξανά και ξανά το περιεχόμενο της κασετίνας μας. Μια την αδειάζαμε, μια την γεμίζαμε. Κλείσε, άνοιξε, κλείσε, άνοιξε. Ακονίζαμε τα μολυβια μας μέχρι η μύτη να τρυπήσει το δάχτυλο μας, μυρίζαμε (σνιφάραμαι είναι πιο σωστή λέξη) την κόλα που μοσχοβολούσε αμύγδαλο (και έχω φάει, ναι ναι το ομολογώ!!). Το άγχος έφτανε στην κορύφωση.

Την παραμονή, στο κρεβάτι μου, με τα μάτια ορθάνοιχτα σκεφτόμουνα. Θα εξακολουθεί να είναι η καλύτερη μου φίλη, η Στεφανή, στην ίδια τάξη η θα άλλαζε σχολείο. Αυτός ο ... πως τον έλεγαν μωρέ;; θα με γουστάρει ακόμα; Θα έχω καλή δασκάλα φέτος; γιατί πέρσι στην Πέμπτη τάξη ήταν τρομακτική και κακιά. Θα κάνω καινούργιους φίλους; η εχθρη μου, η Θεοδώρα, (ναι ναι Ελληνίδα) θα μου λεει πάλι άσχημα πράγματα και θα πηγαίνω κλαίγοντας στο σπίτι; τι καινούργια παιχνίδια θα παίζουμε στο διάλειμμα; Να βάλω και το λάστιχο μου στην τσάντα μου για να παίξουμε; Τι θα με περιμένει, τέλος πάντων, σε αυτή την νέα σχολική χρονιά; Και σαν να μην έφτανε να πηγαίνω στο Βελγικό σχολείο, την Τετάρτη μεσημέρι και την Πέμπτη απόγευμα πήγαινα και στο ελληνικό σχολείο.

Την μεγάλη μέρα, που πάντα ήταν 1η Σεπτεμβρίου,(εκτός και αν έπεφτε Σάββατο η Κυριακή) βρέξει ,χιονίσει ακόμα και αν ήταν εκλογές.. πάντα η μαμά μου έδινε να φορέσω κάτι καινούργιο γιατί την πρώτη μέρα έπρεπε πάντα να κάνεις καλή εντύπωση. Αγιασμός δεν γινόταν, το Βέλγιο δεν είναι θρησκευτική χώρα. Ο μπαμπάς μου με άφηνε το χέρι μπροστά στην μεγάλη πόρτα και, η καρδιά μου να χτυπά λίγο πιο δυνατά ακόμα, έτρεχα να βρω τις φίλες μου για μια καινούργια σχολική χρονιά γεμάτη περιπέτειες.... Απολαύστε το σχολείο όσοι πηγαίνετε ακόμα, σε λίγα χρόνια θα θέλετε και σεις μια χρονομηχανη για να γυρίσετε το χρόνο πίσω σε αυτή την υπέροχη εποχή της ζωής σας

Καλή σχολική χρονιά σε όλους!
Φωτογραφιες Robert Doisneau

Bullying, η δικιά μου ιστορία.

Μετά τα τελευταία γεγονότα με τον Βαγγέλη Γιακουματη αποφάσισα και γω πως ήταν καιρός να σας γράψω την ιστορία μου. Δίσταζα τόσο καιρό γιατί όταν την σκέφτομαι νιώθω ακόμα ντροπή για το ότι βίωσα. Το bullying δεν είναι ένα καινούργιο φαινόμενο, υπήρχε πάντα. Η μανα μου συχνά μου έλεγε ιστορίες για το πως στα χωριά παιδάκια κορόιδευαν ανάπηρα παιδιά, η απλός διαφορετικά . Τους γονείς μου πάντα τους θυμάμαι να λυπούνται να βλέπουν αυτό το πράγμα είτε στην τηλεόραση η ακόμα και περπατώντας στο δρόμο και θυμάμαι πάντα την μανα μου να μου λέει, ποτέ μα ποτέ μην κοροϊδεύεις άλλα παιδιά!

Από μικρή ήμουν πάντα μια καλή μαθήτρια, αρκετά ντροπαλή, μέχρι το λύκειο όχι δημοφιλής  αλλά όχι και αντικοινωνική (είχα την παρέα μου και ήμουν πολύ πιστή στους φίλους μου ακόμα και όταν αυτοί έμειναν στην ίδια τάξη και γω πέρασα στην επόμενη). Εμφανισιακά ήμουν πάντα η πιο κοντή της τάξης και πάρα πολύ λεπτή.

1988, ημουν 14 και έμπαινα στην 3η γυμνασίου. Κάθε χρόνο ερχόταν και καινούργια πρόσωπα στο σχολείο και εκείνη την χρονιά και ο δικός μου "βασανιστής". Να σας θυμίσω ότι έμενα στις Βρυξέλλες. Αυτός ήταν αγόρι, με περνούσε 1 κεφάλι και ήταν αρκετά γεροδεμένος. Ήταν 1 χρόνο μεγαλύτερος μου αλλά ήταν μια τάξη πιο κάτω από μένα. Δεν ήταν Βέλγος, ήταν ξένος όπως και γω. Θα μου πείτε έχει σημασία αυτό; και όμως... Ήταν πρώτης γενιάς, οι γονείς τους σαν τους δικούς μου είχαν μεγαλώσει έξω(αγράμματοι να μην γνωρίζουν καλά την γλώσσα), επίσης είχε πολλά αδέρφια στο σπίτι.

Είναι κάτι γενικά που έχω κρύψει μέσα μου βαθιά από την ντροπή μου, που δεν ήθελα να θυμάμαι αλλά γεγονότα σαν του Αλεξ η σαν του Βαγγέλη πιο πρόσφατα πάντα κάνουν τις αναμνήσεις να ξαναέρχονται. Πως όλα ξεκίνησαν; Στο σχολείο, υπήρχε μια γωνία απ'οπου περνουσες αναγκαστικά για να βγεις έξω για διάλειμμα. Εκείνη την ημέρα διασταυρώθηκαν για πρώτη φορά τα βλέμματα μας και εγώ δεν έδωσα σημασία, αισθανόμουν άσχημα μόνο που με κοιτούσε. Όταν έστρεψα το βλέμμα μου αλλού με πήρε και με έριξε κάτω. Γενικά  αυτό που ήθελε από μένα ήταν πάντα να πέφτω στα πόδια του, δεν με χτυπούσε για να με αφήσει μελανιες και να υπάρχουν αποδείξεις αλλά με το τρόπο του με έβαζε πάντα κάτω. Πολλές φορές μου ζητούσε να πέσω στα γόνατα και ενώ δεν το έκανα από μόνη μου, με έβαζε αυτός κάτω. Πάντα υπήρχαν άτομα γύρο που χειροκροτούσαν και τον ενθάρρυναν να το κάνουν.  (Πάντα άτομα από την ίδια εθνικότητα του, δεν ξέρω αν έχει σημασία αλλά στο σχολειό που ήμουν, το 80 της εκατό ήταν ξένα παιδιά από την Βόρεια Αφρική, οι οποίοι ήταν γενικά πολύ δεμένοι μεταξύ τους και περνούσαν τους άλλους για κατώτερους τους. Εάν ήσουν λευκό κορίτσι και δεν ήσουν ντυμένη σαν την μανα τους η την αδερφή τους, ήσουν απλά μια πόρνη.)  Καθηγητές περνούσαν και δεν έκαναν ΤΙΠΟΤΑ. Προσπαθούσα να μην βγαίνω για διάλειμμα, προσπαθούσα να κρύβομαι με  μια φίλη μου μαζί αλλά όταν μας έβλεπε κάποιος καθηγητής μας έδιωχνε έξω και τότες δεν την γλίτωνα.

Εγώ που πάντα ήμουν ήσυχο κορίτσι άρχισα να γίνομαι πολύ πιο νευρική,  να χτυπάω πόρτες στο σπίτι, και να μην θέλω να πηγαίνω στο σχολείο. Δεν ήθελα να τους πω τίποτα για το τι συμβαίνει στο σχολείο, ντρεπόμουν. Αυτό κράτησε περίπου 1 μήνα. Μέχρι που μια μέρα έζησα την πιο ταπεινωτική στιγμή στην ζωή μου. Εκείνη την ημέρα  με έβαλε στα 4, έκατσε πάνω στην πλάτη μου και φώναζε σαν τον cowboy  και ο κόσμος γύρο χειροκροτούσε. Μερικές φορές λέω ευτυχώς που τότες δεν υπήρχαν κινητά, σίγουρα θα το γράφανε και θα κυκλοφορούσε στο ίντερνετ και τότες δεν ξέρω εάν θα είχα αντέξει . Γύρισα στο σπίτι κλαίγοντας και τότες αναγκαστικά το είπα στους γονείς μου και στο αδερφό μου. Τι να έκανα; Να το έλεγα στους καθηγητές θα έλεγαν ότι γλείφω τους καθηγητές, να εφερνα τους γονείς θα ήμουν μαμακια. Και να ερχόταν οι γονείς, γλώσσα καλά καλά δεν ήξεραν, τι να έλεγαν; Ο αδερφός μου είπε θα ρθω εγώ να τον δω να του πω 2 κουβέντες. Φόβος... τι θα γινόταν μετά; Φοβόμουν ότι τα πράγματα θα γινόταν χειρότερα και όμως...

Θα γινόταν μια θεατρική παράσταση στο σχολείο ένα Σάββατο και άφησα να κυκλοφορήσει ότι θα ερχόταν και ο μεγάλος αδερφός μου ... Ξέρετε κάτι, αυτοί η νταηδες είναι δειλοί, χτυπάνε και βρίζουν μόνο τους πιο αδύναμους αλλά είναι φοβιτσιαριδες μόλις πρέπει να αντιμετωπίσουν μεγαλύτεροι τους. Κρυβόταν σε όλη την παράσταση!! Στο τέλος τον έδειξα στον αδερφό μου και πήγαμε κοντά του να του μιλήσει, βέβαια δεν παραδέχτηκε τίποτα αλλά ντράπηκε τόσο πολύ και υπήρχε και κόσμος γύρο του. Από εκείνη την στιγμή δεν με ξανακουμπησε. Θα μπορούσαν να ήταν χειρότερα τα πράγματα γιατί είχα φέρει κάποιον δικό μου, αλλά άλλη λύση δεν είχα. Δεν άντεχα άλλη εξευτελισμο!

Ξέρετε τι είναι ακόμα πιο γελοίο; 10 χρόνια αργότερα, ενώ δούλευα στο h&m τον ξαναείδα και για μια εβδομάδα ερχόταν κάθε μέρα στο μαγαζί και με παρακαλούσε να πάμε μαζί για καφέ... "Θυμάσαι κάποτε τι μου έκανες" του είπα; και ξέρετε τι μου απάντησε; "Ήμουν τσιμπημένος μαζί σου και δεν ήξερα πως να σου το δείξω"... περίεργο τρόπο έχεις να δείξεις την αγάπη σου, ρε φίλε... Τον κοίταξα στα μάτια και του είπα  αυτό που έπρεπε να είχα τολμήσει να του πω τότες"Να πας στον διάολο". Δεν τον ξαναείδα ποτέ.

Δεν ξέρω εάν με έκανε πιο δυνατή όλη αυτή η ιστορία. Ίσως κάποια πράγματα να τα βλέπω διαφορετικά και να με βοήθησε να ξεπερνάω κάποιες καταστάσεις πιο εύκολα. Ίσως η ιστορία να μην σας φαίνεται τόσο δυνατή όσο όσα βλέπουμε γύρο μας, εγώ ξέρω όμως πόσο φοβόμουν και ποσό ντρεπόμουν για τον εαυτό μου!Τότες δεν ήταν ένα θέμα που βλέπαμε συχνά στην τηλεόραση και στα μμε γενικά και εγώ την μόνη λύση που είχα βρει ήταν αυτή να το πω στους γονείς μου και τον αδερφό μου. Δεν είμαι ψυχολόγος για να σας δώσω τις σωστές συμβουλές είτε είστε θύμα , είτε είστε γονείς από θύμα αλλά σήμερα υπάρχει το ίντερνετ, υπάρχουν σίγουρα κέντρα βοήθειας . Ψαχτειτε λίγο, λύσεις υπάρχουν πολλές! Αντίδραση τώρα! Για να μην υπάρχουν άλλοι Αλεξ και Βαγγέλη !

Ο Θεος να σε εχει κοντα του...

Let is snow, let is snow, let is snow....

Χιονισμένη μέρα στην Λάρισα. Ένα τσαγακι θα ετοιμάσω, ψωμί θα ζεστανω και θα τα απολαύσω με φέτα όπως έκανα παλιά δίπλα στην σόμπα με τους γονείς μου και τα αδέρφια μου στο Βέλγιο όταν χιόνιζε έξω. Δεν είμαι κοντά τους για να ακούσω τις παλιές ιστορίες περί εμφύλιου πολέμου και κατοχής, μια καλή ταινία θα βάλω, με την κουβέρτα μου θα κουκουλοθω ,κάπου κάπου θα κοιτάζω από το παράθυρο... χιονίζει ακόμα η σταμάτησε; θα το στρώσει;

Μια γλυκιά νοσταλγία με πλημμύρισε... Χιονανθρωπους, χιονοπόλεμος στο σχολειό (ναι ναι πηγαίναμε στο σχολείο ακόμα και όταν χιόνιζε, ακόμα και αν η θερμοκρασία ήταν κάτω από το μηδέν!!),αυτοσχεδιασμενο έλκηθρο με άδεια σακούλα απορριμάτων μέσα σε πάρκο με φίλους, να με έχουν πιάσει τόσο πολύ τα γέλια που έπρεπε να με σπρώξουν από το ποπό για να ανέβω πάλι πάνω. Να γυρίζουμε από μια έκθεση με την φίλη μου Αριστέα, να μας έχει πιάσει ξαφνικά μια χιονοθύελλα και να πρέπει να προλάβουμε να πάρουμε το τραμ, να γλιστρώ μέσα στη μέση του δρόμου, να πέφτει και η Αριστέα μαζί και να γελάμε σαν 2 τρελές και το τραμ να μας προσπερνάει. Σαββατοκύριακο στις Αρδένες με αδερφό και φίλους, να κάνεις βόλτα μέσα στο δάσος, στο χιόνι και ξαφνικά από το πουθενά, λίγο πιο μακριά να εμφανίζονται 2 πανέμορφα ελάφια και να μην πρέπει να κάνεις θόρυβο για να μην τα τρομαξεις απλά για να τα απολαύσεις... Ανεκτίμητα πράγματα... Εσας ποιες είναι οι πιο όμορφες αναμνήσεις σας;

Paris... Quelle Ville!

Παρίσι… τι πόλη!!

Στην ζωή μου την επισπεύτηκα συνολικά 5 φορές και κάθε φορά την είδα με διαφορετικά μάτια. Την πρώτη φορά πρέπει να ήμουν γύρο στα 15 χρονών και είχαμε πάει με το λεωφορείο με τον αδελφό μου και κάποιους συγγενείς μου. Τότες είχαμε δει μόνο τα αξιοθέατα από έξω και ειχαμε κανει μια βολτα με τα καραβακια στην Σικουανα .

Στα 18 μου πήγα για δεύτερη φορά με τα αδερφια μου και την νύφη . Είχαμε πάει με το αυτοκίνητο. Βρυξέλλες –Παρίσι είναι γύρο στα 350 χμ και καθίσαμε ένα σαββατοκύριακο. Κοιμηθήκαμε σε ένα φθηνό ξενοδοχείο στο Montmartre.

Το Montmartre είναι η αγαπημένη μου περιοχή. Είναι ένας από τους υψηλότερους λόφους και παλαιό προάστιο του Παρισιού. Είναι μια περιοχή όπου ζούσαν αρκετοί φτωχοί καλλιτέχνες (ζωγράφοι σαν τον Van Gogh η τον Picasso), γυναίκες ελευθερίων ηθών (είχε πολλά καμπαρέ στην περιοχή όπως το περίφημο Moulin Rouge) και διάφοροι φοιτητές που με το τρόπο που ζούσαν έδιναν ένα ιδιαίτερο χαρακτήρα στην περιοχή στις αρχές του 19ου αιώνα. Από τότες μιλάμε για La vie de Boheme, η μποέμικη ζωή. Εάν δεν πήγατε σίγουρα θα αγαπήσετε τα δρομάκια , τις πλατείες και την εκκλησία Sacre Coeur. Εάν είστε τυχεροί και βρείτε και καμία τραγουδίστρια του δρόμου που να τραγουδά σαν την Edith Piaf τότες θα την ερωτευτείτε. Είναι μαγική!

Ο Πύργος του Άιφελ, σύμβολο της Γαλλίας και του Παρισιού είναι ένα μεγάλο κομμάτι σίδερο αλλά όταν ανεβαίνεις πάνω έχεις ένα από τα πιο μαγικά πανόραμα. Κάπου είχα διαβάσει πως ο κύριος Άιφελ είναι αυτός που έφτιαξε τις πρώτες ζαρτιέρες…. Από κει μάλλον θα εκπνεύστηκε

Ήμασταν τυχεροί τότες που πήγαμε γιατί το Σαββάτο ήταν η βραδιά των Cesar (γαλλικά κινηματογραφικά βραβεία) και είδαμε αρκετούς γνωστούς ηθοποιούς. Μετά την απονομή οι ηθοποιοί πάνε στο πολύ γνωστό εστιατόριο Le Fouquet’s. Έτσι είδαμε τον Jean Reno, τον Gerard Depardieu, την Vanessa Paradis, την Sophie Marceau και πολλούς άλλους.

Την επόμενη μέρα επισκεφτήκαμε το μουσείο του Λούβρου. Η Αφροδίτη της Μήλου, η Νίκη της Σαμοθράκης και άλλα διάφορα ελληνικά αρχαία …με πόνεσε η καρδούλα να τα δω εκεί. Την Τζοκοντα την έχουν πίσω από ένα γυαλί και περιμέναμε τουλάχιστον 10 λεπτά πριν την δούμε γιατί όλοι πλακώνουν πάνω της να δουνε το τοσο γνωστο της χαμογελο...

Την τρίτη φορά που πήγα , την επισκέφτηκα για 15 μέρες. Τότες δούλευα για το μαγαζί H&M στις Βρυξέλλες. Δεν υπήρχε ακόμα στο Παρίσι. Εκπαίδευσα τους πρώτους γάλλους πωλητές και είχα την μεγάλη ευκαιρία να πάω να τους βοηθήσω στην έναρξη των πρώτων μαγαζιών για 15 μέρες με κάποιους άλλους συνάδελφους. Τότες είδα λίγο την νυχτερινή ζωή αλλά και γενικά την καθημερινότητα. Εκεί είναι που ανακάλυψα πως δεν θα μπορούσα ποτέ να ζήσω σε αυτή την πόλη. Τι Αθήνα, τι Παρίσι. Με το λεωφορείο κάθε μέρα ήθελα 1 ώρα να πάω από την γκαρσονιέρα μου ως το μαγαζί. Την δεύτερη εβδομάδα που δούλεψα στις αποθήκες πήγαινα με το μετρό και να σας πω δεν υπάρχει πιο βρομερό και πιο ανασφαλείς μέρος. Αφού έβλεπα ανθρώπους να κάνουν τις ανάγκες τους δίπλα μου. Έπρεπε να περάσω ένα μεγάλο τούνελ και είχα ένα μαχαίρι μαζί μου στην τσέπη μου.

Οι παριζιάνοι είναι πολύ συμπαθητικοί, λίγο στην δουλειά τους έχουν αυτή την ιεραρχία που προσπαθούσα να τους το βγάλω (το H&M είναι μια σουηδική εταιρεία όπου είναι πολύ ευχάριστο να δουλεύεις γιατί δεν υπάρχει αυτή η ιεραρχία, εγώ είμαι ανώτερος σου και εσύ είσαι ένα τίποτα… νομίζω πως με καταλαβαίνετε… αυτό το πράγμα το έχουμε στην Ελλάδα…). Τέλος πάντως ήταν μια καταπληκτική εμπειρία και είδα το Παρίσι με ένα διαφορετικό μάτι.

Την τέταρτη φορά που πήγα, πήγα μονό για προσκύνημα. Πήγα με ένα φίλο , αυθημερόν, μόνο και μόνο να να δούμε το τάφο του Jim Morisson στο Pere Lachaise. Τρέλα και αυτή! Η Βρυξέλλες είναι μόνο 1 ώρα και 20 λεπτά από το Παρίσι με το γρήγορο τρένο Tallys.

Την τελευταία φορά ήταν ίσως και η πιο όμορφη γιατί ήταν με τον σύζυγο μου. Τότες δεν ζούσα ακόμα στην Ελλάδα και πηγαινοερχόμασταν ανάμεσα Ελλάδα και Βέλγιο. Τότες είδα το Παρίσι με ένα ρομαντικό μάτι, δεν σχολιάζω περισσότερα… Είναι μαγεία να πηγαίνεις με τον αγαπημένο σου….

Την επόμενη φορά θα ήθελα να την δω με τα ματιά της Amelie Poulain και να επισκεφτω ολα τα μεροι όπου γυριστικέ η πολύ αγαπημένη μου ταινία...

Χάρτινες κούκλες

Όσοι γεννήθηκαν μετά το 1985 σίγουρα δεν γνώρισαν το περιοδικό Μανινα και τις χάρτινες κούκλες που υπήρχαν στην τελευταία σελίδα.

Μικρή, κάθε καλοκαίρι που ερχόμουν διακοπές στην Ελλάδα, αγόραζα το περιοδικό Μανινα (να σας πω είχα μια μικρή τρέλα με τον Σταμάτη Γαρδέλι και πάντα έψαχνα αφίσες του).

Όταν ερχόταν το μεσημέρι και όλοι κοιμόντουσαν (εγώ ποτέ γιατί δεν είναι κάτι που συνηθίζεται στο εξωτερικό) πήγαινα στην τελευταία σελίδα και έπαιζα με τις κούκλες. Τι είναι οι χάρτινες κούκλες θα ρωτήσουν οι πιο νέες; είναι χάρτινες κουκλίτσες που κόβαμε και συνοδευόταν από χάρτινα ρουχαλάκια με μια καρτελίτσα που την διπλώναμε πάνω στην κούκλα για να την ντύσουμε.

Για να καταλάβετε δείτε μερικές φωτογραφίες που βρήκα

Πολλές θα βρείτε στο Pinterest, και στο flickriver

Martine

Τι θυμήθηκα σήμερα φίλες μου;

Όταν ήμουν μικρούλα και ζούσα στο Βέλγιο πήγαινα να παίξω στην φίλη μου Γαλατια και ήταν πάντα ευχάριστη έκπληξη να βρίσκω το καινούργιο βιβλίο της Martine.

Το συγκεκριμένο βιβλίο ήταν λίγο τσιμπημένο σε τιμη και δυστυχώς δεν το έβρισκα στον παλιατζή που αγόραζα τα δικά μου βιβλιαράκια

Η Martine γεννήθηκε το 1954 στο Βέλγιο. Το πρώτο βιβλίο λεγόταν η Martine στην φάρμα. Κάθε βιβλίο έχει και μια διαφορετική δραστηριότητα, Η Martine στην θάλασσα, η Martine στο βουνό, Η Martineστο τσίρκο…

Τα βιβλία αυτά μεταφράστηκαν σε 50 χώρες οπού άλλαζαν και το όνομα της : Anita, Tiny, Debbie, Maja, Marika, Mary, Steffi. Δεν ξέρω όμως εάν υπήρχε και στην Ελλάδα. Θα ήμουν πολύ περίεργη να μάθω το όνομα της..

Το ύφος της εικονογράφησης έχει εξελιχθεί με το χρόνο, αλλά γενικά πρόκειται για ένα αφελή ρεαλισμό: οι λεπτομέρειες, τα παστέλ χρώματα, ενώ ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στην διακόσμηση ,στα ρουχα, και στις εκφράσεις των χαρακτήρων.

Δείτε μερικές όμορφες εικόνες που είχε μέσα το βιβλιο

Υ.Σ Εμαθα οτι η Martine υπηρχε και στην Ελλαδα και την ελεγαν Μαριλλη. Ευχαριστω την φιλη μου Maria Theodosiadou