7 πράγματα που θυμάμαι από τα Χριστούγεννα στο Βέλγιο...

2 μέρες έμειναν μέχρι τα Χριστούγεννα, Μαμ'ζελες (και Μεσιε).
 Για μένα είναι μια περίοδο που ,εδώ και μερικά χρόνια ,δεν περιμένω με ανυπομονησία γιατί μου φέρνει μελαγχολία.  Για άλλη μια φορά φέτος θα τα περάσω μακριά από του γονείς μου, τα αδέρφια μου και τα ανίψια μου. Μπορεί να ειμαι 13 χρόνια στην Ελλάδα αλλά αυτό το πράγμα, να είμαι μακριά από τους δικούς μου στις γιορτές, ακόμα δεν το έχω ξεπεράσει...
Να είναι καλά ο άνδρας μου που αντέχει την κακή μου διάθεση!
Αυτές τις μέρες το μυαλό ταξιδεύει σε παλιές εποχές... Θυμάμαι...

Θυμάμαι τα κάλαντα.
Με τα αδέρφια μου, που είναι πολύ μεγαλύτερα, πηγαίναμε στους συγγενείς μας και στους οικογενειακούς φίλους. Σαν μικρότερη με βάζανε μπροστά με ένα καλαθάκι. Ελληνικά κάλαντα δεν ήξερα, (τα αδέρφια μου τα είχαν μάθει στο Ελληνικό σχολείο) αλλά ήξερα τα Γαλλικά  και  στο τέλος πάντα με ζητούσαν να τους πω το γαλλικό Petit papa Noël. Θυμάμαι πάρα πολύ έντονα τα βλέμματα των συγγενών μου, σχεδόν με δάκρυα στα μάτια.  Τώρα ξέρω ότι  νοσταλγούσαν και αυτοί την εποχή που περνούσαν τα Χριστούγεννα στην Ελλάδα με τους γονείς τους . Με το χρόνο, αφού μεγάλωσαν τα αδέρφια μου και ντρεπόταν πια να τραγουδήσουν, σταματήσαμε να πηγαίνουμε.

Θυμάμαι που φτιάχναμε κουραμπιέδες με την μαμά μου και μοσχομύριζε το σπίτι.
Η μαμά μου κρατούσε κάποιες συνταγές μέσα σε ένα μεταλλικό κουτί και, αφού δεν μπορούσε να διαβάσει, μου ζητούσε κάθε χρόνο να της βρω την συνταγή για τις κουραμπιέδες. Της διάβαζα τις αναλογίες, την βοηθούσα να τα πλάσουμε. Tότες δεν υπήρχαν κουπατ, όπως τώρα που κόβεις διάφορα σχεδιακια, και χρησιμοποιούσαμε ποτήρι για να φτιάξουμε μισοφέγγαρο.

Θυμάμαι το στολισμό του δέντρου αλλά και πιο έντονα τα στολίδια. Στολίδια με πολλά χρώματα και σχήματα, φούξια, τυρκουαζ, ασημένιες που έμοιαζαν με ντισκομπαλες ,. Τα περισσότερα ήταν από γυαλί. Κάθε χρόνο αναρωτιόταν η μανα μου πόσα θα βρούμε που να μην είναι σπασμένα. Λαμπάκια με πολλά χρώματα και χοντρές γιρλάντες με κρόσσια.   Παλιά ήταν πολύ πιο όμορφα τα δέντρα, αυτό το κιτσατο είχε την γοητεία του αλλά και οι παλιοί ήξεραν πως να το στολίσουν

Θυμάμαι, πολύ μικρή, οι γονείς μου μου αγόραζαν παιχνίδια αλλά και ένα καινούργιο ρούχο. Χρονιάρα μέρα έπρεπε να φοράμε τα καλά μας! 

Θυμάμαι πως λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα ψωνίζαμε ευχητήριες κάρτες από το σουπερμάρκετ,  και τις στέλναμε στους συγγενείς μας στην Ελλάδα .... αλλά και στο Βέλγιο! Και ας έμεναν μόνο 1 χμ από το σπίτι μας! Και το ίδιο έκαναν και αυτοι για μας! Μαζεύαμε όλες τις κάρτες και τις τοποθετούσαμε πάνω στο τζάκι. (Ένα τζάκι που δεν λειτουργούσε αλλά από κάτω είχαμε μια όμορφη σόμπα που έμοιαζε σαν να είχε φλόγες μέσα).  Τα Χριστούγεννα που ερχόταν σπίτι μας οι συγγενείς, μας ρωτούσαν : "Έφτασε η κάρτα μας;" 

Θυμάμαι που λίγες ώρες πριν έρθουν  οι συγγενείς μας για την γιορτή του πατέρα μου, και ενώ ήταν τα μεζεδάκια όλα έτοιμα και το τραπέζι  όμορφα στρωμένο καθόμασταν οι γονείς μου, τα αδέρφια μου και εγώ στο σαλόνι και κοιτούσαμε μια συγκεκριμένη ταινία. Και κάθε χρόνο η ίδια ταινία στην ίδια ώρα στο ίδιο κανάλι. Δεν θα σας παει καθόλου ο νους ποια ταινία ήταν!! Όχι, όχι Χριστουγεννιάτικη!!!  Βλέπαμε μια παλιά ταινία με τον Alain Delon, τον Zorro αχαχαχααχ.... Σήμερα που μεγάλωσα ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί έβαζαν αυτή την ταινία Χριστουγεννιάτικη μέρα... μάλλον έτσι απλά για να μας ενώσει

Και μόλις τελείωνε η ταινία, θυμάμαι που ίσια είχαμε χρόνο να ετοιμαστούμε για το μεγάλο τραπέζι με τους συγγενείς και για την γιορτή του πατέρα μου.. Μικρή ήταν ωραία γιατί μαζευόμασταν όλα τα ξαδέρφια και παίζαμε μαζί... με το χρόνο όμως τα Χριστούγεννα έγιναν λίγο εφιάλτης για μένα αφού έπρεπε να βοηθήσω την μανα μου στις προετοιμασίες και σχεδόν όλη την ώρα την περνούσα στην κουζίνα πλένοντας πιάτα και ποτήρια... Σήμερα που το ξανασκέφτομαι θα έδινα τα πάντα να είχα μια χρονομηχανη να γυρίσω το χρόνο πίσω... και ας έπλενα πιάτα και ποτήρια, έτσι απλά για να είμαι με κείνους....

Σας εύχομαι να περάσετε καλά Χριστούγεννα με τα πρόσωπα που αγαπάτε, να τους απολαύσετε όσο τους έχετε κοντά σας! Να περάσετε όμορφες στιγμές που θα σας μείνουν αξέχαστες για πάντα!!

Χριστουγεννιάτικα κουλουράκια

Δεκέμβριος μήνας χωρίς μελομακάρονα, κουραμπιέδες, ζαχαρωτά και άλλα γλυκάκια γίνεται;; εμμ δυστυχώς δεν γίνεται, τα κιλάκια θέλουμε δεν θέλουμε θα τα πάρουμε. Θα μου πείτε ε τότες μην φτιάχνεις τίποτα !! Μα μου έρχονται μυρωδιές από παντού!! Μπορώ να κάνω και αλλιώς;;

Επειδή δεν είμαι καθόλου μα καθόλου παραδοσιακή δεν έφτιαξα ούτε μελομακάρονα ούτε κουραμπιέδες (Καλύτερα που δεν έφτιαξα γιατί εξαφανίζονται σε μια μέρα, 2-3 για το πρωινό, άλλα 2-3 για επιδόρπιο, άλλα 2-3 με κανένα τσαγακι το απόγευμα και άλλα 2-3 πριν κοιμηθώ μην μου ρθει καμιά λιγούρα την νύχτα!).

Φέτος είπα να φτιάξω Χριστουγεννιάτικα παιχνιδιάρικα κουλουράκια και είπα να μοιραστώ την συνταγή μαζί σας!

Για να τα φτιάξετε θα χρειαστείτε:

250 αλεύρι που φουσκώνει μονό του

100 γρ βούτυρο μαλακό

50 γρ αμυγδαλόψιχα περασμένη στο μουλτι

125 γρ ζάχαρη

1 αυγό

Για το γλασο; 

250 γρ ζάχαρη άχνη

1 ασπράδι

χρώμα ζαχαροπλαστικής

Λίγες σταγόνες λεμόνι

Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 200 βαθμούς.

Σε ένα μεγάλο μπολ βάζουμε το αλεύρι, την ζάχαρη, την αμυγδαλόψιχα και ανακατεύουμε. Χτυπάμε λίγο το αυγό και το προσθέτουμε στο μπολ. Τέλος προσθέτουμε και το βούτυρο, ανακατώνουμε και στην συνέχεια ζυμώνουμε μέχρι να έχουν ενωθεί όλα τα υλικά και να έχουμε μια λια μπάλα.

Βάζουμε λίγο αλεύρι πάνω στην επιφάνεια εργασία μας και με ένα πλάστη ανοίγουμε την ζύμη.

Με Χριστουγεννιάτικα κουπατ κόβουμε τα σχεδιακια μας και τα βάζουμε σε ταψί πάνω σε αντιπολιτικό χαρτί στο φούρνο στους 200 βαθμούς για περίπου ένα τέταρτο.

Ετοιμάζουμε το γλασο ανακατώνοντας την ζάχαρη άχνη, το ασπράδι και το λεμόνι. Χωρίζουμε το γλασο σε μπολάκια και προσθέτουμε σε κάθε μπολάκι ένα χρώμα. Έτοιμο!

Αφήνουμε λιγάκι τα μπισκότα να κρυώσουν

Με ένα κουταλάκι βάζουμε το γλασο πάνω στα μπισκότα (ένα άλλο κόλπο είναι να πάρουμε μια σύριγγα από το φαρμακείο, και να βγάλουμε την βελόνα για να κάνουμε πιο ωραία σχεδιακια)

Et voila!!

Πεντανοστιμα και πολύ παιχνιδιάρικα αν θέλετε να τα φτιάξετε με τα παιδάκια σας!

Καλή σας όρεξη!
Και του χρόνου να είμαστε καλά!

Πρωτοχρονιάτικα γούρια 2016

Φιογκάκια από ύφασμα, ρετρό εικόνες με υγρό γυαλί, ξύλο, χρώμα μαυροπίνακα και φυσικά η πολύ πολύ αγαπημένη μου δαντέλα είναι τα υλικά που διάλεξα φέτος για τα Πρωτοχρονιάτικα γούρια! Χριστούγεννα και πρωτοχρονιά χωρίς κόκκινο και λευκό χρώμα γίνεται; ε όχι δεν γίνεται... κλασικά και λατρεμένα. Σας άρεσαν;

Περισσότερες λεπτομέρειες και περισσότερα γουρια  στην σελίδα μου facebook

Προσευχή για το Παρίσι

Το ξέρω, με έχετε συνηθίσει να βάζω όμορφες εικόνες από το Παρίσι.  Ποτέ δεν περίμενα να βάλω κάτι τέτοιο στην σελίδα μου αλλά τα χθεσινά γεγονότα με έχουν τόσο σοκάρει.

Σκέφτομαι  πρώτα την οικογένεια  μου που ζει στις Βρυξέλλες. Θα μπορούσε να είχε συμβεί εκεί... Αυτοί οι δαιμονισμένοι μπαίνουν όπου να΄ναι, σε εστιατόρια, σε σουπερμάρκετ, σε σχολεία, σε μετρό, σε θέατρα και γήπεδα... Φοβάμαι πραγματικά.

Σκέφτομαι τα θύματα, τους νεκρούς και όσους παλεύουν για την Ζωή τους. Σκέφτομαι τις οικογένειες των  θυμάτων που θα πρέπει να θάψουν το παιδί τους, τον πάτερα τους, την μητέρα  τους, τον αδερφό τους, την αδερφή τους γιατί κάποιοι τρελοί σκοτώνουν στο όνομα μιας θρησκείας; Kαι εδώ βάζω ερωτηματικό. Στ'αληθεια σκοτώνουν για το Ισλάμ. Εγώ ξέρω ότι είναι μια θρησκεία Αγάπης και Ειρήνης.

Σκέφτομαι τους φίλους μου Μουσουλμάνους (με Μ κεφαλαίο), οικογενειάρχοι που είναι πιο Βέλγοι και από τους Βέλγους  που με την σειρά τους θα γίνουν αυτοί θύματα. Γιατί; Γιατί κάποιοι θα τους βάλουν στο ίδιο πακέτο, κάποιοι θα τους βρίσουν και θα τους πούνε να γυρίσουν στην χώρα τους ενώ η μοναδική πατρίδα που γνωρίζουν είναι εκεί που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν.

Τέλος σκέφτομαι το μέλλον. Σε τι κόσμο ζούμε; Σε τι κόσμο θα μεγαλώσουν τα παιδιά μας; Που πάμε και τι θα γίνει;
Η αγάπη μόνο θα μας σώσει.... Αγάπη, αγάπη, αγάπη ρε γαμώτο!

Alice through the looking glass

Ωωωωω τι ευχάριστο νέο έμαθα σήμερα Μαμ'ζελες και Μεσιε....

Μια ταινία που αγάπησα πολύ,"Η Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων",με τον πολύ πολύ αγαπημένο μου τρελοκαπελα-Johnny Depp ,θα έχει συνέχεια το επόμενο καλοκαίρι, "Alice through the looking glass".

Δυστυχώς σκηνοθέτης δεν είναι ο Tim Burton αλλά ο James Bobin που σκηνοθέτησε τους Muppets. Ο λατρεμένος σκηνοθέτης είναι όμως ένας από τους παραγωγούς της ταινίας και θέλω να πιστέψω πως η ταινία θα είναι πολύ κοντά και στην πρώτη!

Η Αλίκη μας ξαναγυρίζει πίσω στην χώρα των θαυμάτων και αυτή την φορά πρέπει να σώσει τον Τρελοκαπελα από μια αφανέρωτη σκοτεινή μοίρα.  Ο κακός της ιστορίας φαίνεται να είναι ο Χρόνος, ένα περίεργο πλάσμα που θα είναι μισό άνθρωπος και μισό ρολόι....

Απολαύστε το τρέιλερ...

Dolly Dingle

Καλό μήνα σε όλους!!
Σας είχα μιλήσει στο παρελθόν για το πόσο αγαπώ τις χάρτινες κούκλες. Εδώ και πάρα πάρα πολύ καιρό ήθελα να δημιουργήσω κάτι με αυτό το θέμα και να που τελικά πραγματοποιήθηκε!
Να σας παρουσιάσω το κουτάκι Dolly Dingle!

Πριν δείτε το περιεχόμενο να σας πω 2 λέξεις για την Dolly Dingle.

Η μαμά της Dolly είναι η Grace Drayton, μια εικονογράφος της αρχές του περασμένου αιώνα. Ζωγράφιζε για διάφορα περιοδικά. Το 1913, δημιουργεί ένα νέο χαρακτήρα την Dolly Dingle. Τα μπριμπιλοτα ματάκια της και οι ξανθές μπούκλες της μπαίνουν άμεσος στην καρδιά των μικρών κοριτσιών και για τα επόμενα 20 χρόνια δημιουργεί πάνω από 200 χάρτινες κούκλες ,Dolly Dingle και οι φίλοι της, που ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο και προσφέρουν στα κοριτσάκια ατελείωτες ώρες παιχνιδιού.

Η Dolly μου έχει κλέψει και μένα την καρδιά και μάλλον στο μέλλον θα την δείτε και σε άλλες δημιουργίες! Απλά την λατρεύω!

Άραγε τι να περιέχει μέσα στο κουτάκι;;;

Το κουτάκι περιέχει μέσα

5 σετ χρωματιστές χάρτινες κούκλες.

5 ασπρόμαυρες χάρτινες κούκλες για να τις χρωματίσουν τα κοριτσάκια όπως θέλουν.

Ψαλίδι, ξυλομπογιες με ξύστρα και κόλα.

Και 4 ξύλινα καρούλια με κορδέλα, μπουκαλάκι με κουμπιά, στρασακια (και έξτρα στρασακια) για να διακοσμησουν τα κοριτσάκια τα ρουχαλάκια όπως θέλουν και αν το θέλουν να κολλήσουν το αγαπημένο τους συνδυασμό πάνω σε καρτέλες (3 καρτελιτσες).

Σας αρεσε;;;

Λεπτομέρειες πως να το αποκτήσετε στην σελιδα μου Facebook.

Δεν θα με ξανά πονέσει το κεφάλι...

Θα το έχετε προσέξει με παλιές αναρτήσεις μου αλλά εκτός από την "αγγελική" μου πλευρά (γκουχουγκουχουγκουχου)  έχω και μια πιο "σατανική" να πούμε; Πιο περίεργη θα ήταν πιο σωστό.  Θυμηθείτε εδώ και εδώ και εδώ.  Μια πλευρά που ίσως μου βγαίνει επειδή μεγάλωσα με μεγαλύτερα αδέρφια, συνήθως τα αγόρια δεν είναι που αγαπάνε περισσότερο τις ταινίες τρόμου;

Θυμάμαι που ήμουν περίπου 11-12 χρονών όταν είδα την πρώτη μου ταινία τρόμου και αυτή ήταν "Ο εξορκιστής". Τρομακτική για ένα κοριτσάκι ,ναι, αλλά η αδρεναλίνη που μου έδωσε και η περηφάνια που την είδα μέχρι το τέλος με έκαναν να συνεχίσω να βλέπω τέτοιες ταινίες (και ναι, δεν έγινα ούτε σατανιστρια, ούτε σκότωσα ποτέ κανένα αν και γελάω σαν ψιχακιας (μουαχαχαχαχαχ) όταν βλέπω κεφάλια, πόδια και χέρια κομμένα,  και φωνάζω και ξυπνάω όλη την πολυκατοικία όταν βλέπω φαντάσματα....

Εάν υπάρχει μια γιορτή που ζηλεύω στους Αμερικανούς, αυτή είναι το Halloween που γιορτάζετε αύριο. Αφού δεν το γιορτάζουμε στην Ελλάδα ας το γιορτάσουμε τουλάχιστον στο μπλογκ μου με το δικό μου τρόπο, με παλιές φωτογραφίες φυσικά. Σας έχω βρει κάτι πραγματικά, πραγματικά όμως, πολύ περίεργο, γελοίο και "τρομακτικό"...

Μια από τις αγαπημένες μου παλιές εποχές είναι η Βικτοριανή. Είναι η πιο σκοτεινή, σκεφτητε  τον Frankenstein, τον Dracula και τον Jack the ripper.... Σε αυτή λοιπόν την "υπεεεροχη" εποχή, η θνησιμότητα ήταν τόσο πολύ υψηλή λόγο της χολέρας η της φυματίωσης που κάπως έπρεπε να αντιμετωπίσουμε το θάνατο, να γελάσουμε με αυτό;να μην είναι πια ταμπού; να μην το φοβηθούμε απλά . Εκτός που οι άνθρωποι της εποχής φωτογραφιζόταν με τους πεθαμένους (οι Post mortem φωτογραφίες ήταν  η πρώτη μου ιδέα για ανάρτηση, μετά από σκέψη την άφησα στην άκρη γιατί θα ήταν άκρος σοκαριστικη. Post mortem φωτογραφίες εδώ μόνο αν δεν θέλετε να κάνετε εφιάλτες την νύχτα.) είχαν ένα περίεργο μακάβριο χιούμορ και όπως εμείς πειραματιζόμαστε με το photoshop και το instagram έτσι και οι φωτογράφοι της εποχής έκαναν τα δικά τους πειράματα.... Φαίνεται να λάτρευαν... τα κομμένα κεφάλια 

Μουαχαχαχαχαχαχαχα, μουαχαχαχαχαχααχαχαχα, μουαχαχαχαχαχαχαχα... Happy Halloween!

Haley Reinhart

Την λένε Haley Reinhart, είναι Αμερικανίδα, 24 χρονών, γλυκιά και μόλις μπήκε στην λίστα των Mp3 μου.

Την ανακάλυψα βλέποντας μια Αμερικάνικη διαφήμιση για τσίχλα που με συγκίνησε, τραγουδάει το Can't help falling in love του Elvis Presley. Mου άρεσε η πλούσια βαθιά σέξι ραγισμένη φωνή της και είπα να ψάξω λίγο και άλλα τραγούδια και οοοο τι έκπληξη!!! . Η κοπέλα, που προέρχεται από Αμερικάνικο talent show, με την βοήθεια μιας  μπάντας μετατρέπει σύγχρονα τραγούδια σε πιο vintage, jazz, swing στιλ ! Είναι καινούργια μόδα στην Αμερική και λέγεται Post Modern Jukebox Και αγαπώ πολύ! Τα βιντεακια θυμίζουν λίγο παλιές Αμερικάνικες ταινίες της δεκαετίες 20, 30 κτλ... και είμαι εξοργισμένη που δεν υπάρχουν πια γραμμόφωνα... γκρρρ
Απολαύστε την ... και ταξιδέψτε....

Το ταξίδι ενός Φλιτζανιού...

Μικρή, όταν πήγαινα στην φίλη μου Γαλάτεια, σε μια εποχή που δεν υπήρχαν ούτε ταμπλετ ούτε ηλεκτρονικές κονσόλες (ναι οκ υπήρχε η Atari), παίζαμε διάφορα παιχνίδια ρόλου. Ένα από τα αγαπημένα μας παιχνίδια ήταν να προσποιηθούμε πως είμαστε μεγάλες κυρίες. Σάλια, καπέλα, τσάντες και λίγο κραγιόν από την μαμά μας μεταμόρφωνε αλλά η διαφορά την έκαναν τα παιχνιδάκια, τα κουζινικα.

"Θα κάνουμε πως ερχόσουν στο σπίτι μου και πίναμε τσάι, οκ;" Και σαν μικρές κυρίες βγάζαμε τα φλιτζανακια και την τσαγιέρα από ένα υπέροχο ψάθινο βαλιτσάκι τύπου πικνίκ που είχε. (το θυμάμαι σαν να ήταν χθες, το λάτρευα). Γεμίζαμε την τσαγιέρα με νερό που βάζαμε μέσα στα φλιτζανακια, ανακατευαμε με το κουταλάκι, πίναμε και συζητούσαμε σαν να ήμασταν ενήλικες. Πόσο γρήγορα θέλαμε να μεγαλώσουμε...

Αυτό το καλοκαίρι όταν ήρθε στην Ελλάδα ο αδερφός μου με την νύφη μου και την ανιψιά μου ,που είναι τεσσάρων, τους ρώτησα τι δωράκι να της αγόραζα  για να παίζει στο εξοχικό. Τι έκπληξη όταν μου είπαν πως τα αγαπημένα της παιχνίδια είναι τα κουζινικα. Βλέποντας την να παίζει, να μας σερβίρει ψεύτικο καφέ,να μας μαγειρεύει γλυκά στο τηγάνι  και να μας διατάζει πότε θα ανακατώσουμε την ζάχαρη και πότε θα πιούμε (παρακαλώ να πιούμε με θόρυβο) σκεφτικά γιατί να μην υπάρχει μια χρονομηχανη να ταξιδέψουμε πίσω στο χρόνο όταν ήμασταν παιδιά;

Αν ήξερα ότι της αρέσουν τα κουζινικα θα της είχα φτιάξει αυτή την βαλιτσουλα νωρίτερα, μάλλον άλλο κοριτσάκι θα την απολαύσει

   ...

Βαλιτσουλα η οποία περιέχει μέσα... μα φυσικά φλιτζανακια αλλά και υφασμάτινα φακελάκια τσαγιού.

Ένα τραπεζομάντιλο ραμμένο στο χέρι

Cupcakes από τσόχα ραμμένα στο χέρι.

Και φυσικά το βαλιτσάκι είναι τύπου πικνίκ.

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.907761672638793.1073741848.199622546786046&type=3

Η φίλη μου η Πετρα που έχει το blog ο πιο πιστός φίλος του σκύλου μας πρότεινε να δημοσιεύσουμε φωτογραφίες απο φλιτζάνια με ανάλογες αναρτήσεις. Δεν μπορούσε να πέσει καλύτερα είναι αλήθεια. Νομίζω πως μερικές φορές Πετρα μου ζεις στο μυαλό μου.... Mission accomplished?

Εάν θέλετε και σεις να συμμετάσχετε σε αυτή την φλιτζανο αλυσίδα θα πω; Μπείτε στην ανάρτηση της  http://pistos-petra.blogspot.gr/2015/10/to-taksidi-enos-flitzaniou.html

"L'Amour Toujours"

Βροχές, κρύος αέρας... μπήκαμε για τα καλά στο Φθινόπωρο. Σε τέτοιες μουντές μέρες επιβάλετε ένα βιντεακι ,γεμάτο ποίηση και ρομαντισμό, που θα σας ζεστάνει τις καρδιές, θα σας κάνει να πάρετε το πρώτο αεροπορικό εισιτήριο για Παρίσι και θα σας κάνει να θελήσετε να ξαναδείτε την Αμελι.

Η ταινία μικρού μήκους λέγεται "L'amour toujours" δηλαδή "Ο Έρωτας πάντα" στα Γαλλικά, είναι σκηνοθετημένη από τον Victor Habchy με ένα μπάτζετ 40 ευρών (μάλλον τόσο κόστισε το μπουκέτο λουλουδιών...).

"A quoi ca sert l'amour", "Σε τι χρησιμεύει ο έρωτας"μας ρωτάει το τραγούδι της Edith Piaf; Μια ερώτηση που όλοι αναρωτηθήκαμε μια φορά στην ζωή μας. Σε τι χρησιμεύει αν ο έρωτας τελειώνει, εάν σου κάνει να κλαις και να υποφέρεις; Ένα όμορφο ζευγάρι, που ζει ένα έρωτα κεραυνοβόλο, το παθός των πρώτων ημερών και οι τσακωμοι στο καναπέ, τα σ'αγαπω-σε μισώ... μας δίνει την απάντηση... "Χωρίς έρωτα στη ζωή, χωρίς τις χαρές ,τις λύπες του, έζησες για το τίποτα. "

Σε τι χρησιμεύει ο έρωτας; Ο κόσμος πάντα λέει ανόητες ιστορίες. Σε τι χρησιμεύει το να αγαπάς;
O έρωτας δεν εξηγείται. Είναι ένα απλό πράγμα, σε καταλαμβάνει από κει που δεν το περιμένεις.
Άκουσα να λένε πως σε κάνει να υποφέρεις, σε κάνει να κλαις. Σε τι χρησιμεύει το να αγαπάς;
Σε τι χρησιμεύει ο έρωτας; Μας δίνει χαρά με δάκρυα στα μάτια. Είναι θλιβερός και ταυτόχρονα υπέροχος.
Συχνά λέμε πως ο έρωτας σε απογοητεύει, πως ένας από τους δυο δεν είναι ποτέ ευτυχισμένος.
Ακόμα και όταν χάσαμε τον έρωτα που γνωρίσαμε μας αφήνει μια γλυκιά γεύση στο στόμα. Ο έρωτας είναι αιώνιος.
Όλα αυτά είναι πολύ ωραία αλλά όταν όλα τελειώνουν σου μένει πάρα μόνο ένας τεράστιος πόνος.
Όλα αυτά που σου φαίνονται τώρα ότι σε διαλύουν αύριο θα είναι μια χαρούμενη ανάμνηση.
Τελικά, αν κατάλαβα καλά, χωρίς αγάπη στην ζωή, χωρίς τις χαρές και τις λύπες, ζήσαμε για το τίποτα;
Μα ναι! κοίταξε με!Κάθε φορά τον πίστεψα και πάντα θα τον πιστεύω. Σ’ αυτό χρησιμεύει ο έρωτας!
Μα εσύ είσαι ο τελευταίος, μα εσύ είσαι ο πρώτος. Πριν εσένα δεν υπήρχε τίποτα. Μαζί σου αισθάνομαι καλά.
Εσένα ήθελα, είσαι αυτό που χρειαζόμουν. Εσένα θα αγαπώ για πάντα. Σε αυτό χρησιμεύει ο έρωτας.

Οι βιολέτες του Μαρτίου

Αν και λατρεύω να διαβάζω, δεν είμαι μεγάλη βιβλιοφάγος. Το πολύ να διαβάζω ένα βιβλίο το μήνα γιατί έχω τις χειροτεχνίες μου, αλλά και είμαι δύσκολη στις επιλογές μου, δεν παρακολουθώ τις νέες κυκλοφορίες και γενικά είμαι αναποφάσιστη. Μόλις είδα αυτό το βιβλίο ,στις καλοκαιρινές προτάσεις του μπλογκ της φίλης μου Αλικης, "Η Αλίκη στη Χώρα των Βιβλίων", μου άρεσε τόσο η πλοκή (και το εξώφυλλο είναι αλήθεια) που είπα αυτό είναι για μένα.

Η Έμιλι είναι μια συγγραφέας που μόλις χώρισε με τον άνδρα της. Όταν η ηλικιωμένη της θεία, Μπι, την προσκαλεί να περάσει ένα μήνα στο σπίτι της στο Μπέινμπριτζ Άιλαντ, το νησί όπου έζησε τα καλύτερα καλοκαίρια της, εκείνη δέχεται ελπίζοντας ότι η θάλασσα θα γιατρέψει τις πληγές της. Εκεί γνωρίζει τους γείτονες της θείας της οι οποίοι φαίνονται να μοιράζονται αναμνήσεις και καλά κρυμμένα μυστικά. Μια μέρα, στο σπίτι της θείας της, ανακαλύπτει ένα κόκκινο βελούδινο ημερολόγιο από το 1943. Είναι η ιστορία της Έστερ. Ποια είναι η Έστερ και πως το περιεχόμενο του ημερολογίου φέρνει στο φως μια αναπάντεχη ιστορία που σχετίζεται με τη ζωη της Έμιλι;

Αν με ρωτούσαν πιο είναι το καλύτερο βιβλίο που έχεις διαβάσει φέτος θα έλεγα ότι "Οι Βιολέτες του Μαρτίου" ,της Αμερικανίδας Σάρα Τζίο, είναι ένα από αυτά. Να φανταστείτε ότι  το τελείωσα σε μια μέρα που δεν θυμάμαι πότε το είχα κάνει αυτό για τελευταία φορά ! Από την αρχή υπάρχει ένα μυστήριο που πρέπει να λυθεί και σε κάνει να θέλεις να το συνεχίσεις μέχρι το τέλος. Το βιβλίο περιέχει ότι αγαπώ. Σε ταξιδεύει στο χρόνο, έχει όμορφα τοπία, έχει ρομάντζο, έχει μυστήριο, είναι πολύ ευκολοδιάβαστο και καθόλου βαρετό και στο τέλος σε συγκινεί! Το μοναδικό πράγμα που με ενόχλησε είναι ότι οι ανατροπές έρχονται απότομα και βιαστικά η μια μετά την άλλη στο τέλος σαν να ήθελε η συγγραφέας να το τελειώσει γρήγορα. Εκτός από αυτό το προβληματάκι, είναι υπέροχο!

Επιστροφή στα θρανία

Σήμερα βλέποντας τόσα παιδάκια με τους γονείς τους να πηγαίνουν πρώτη μέρα στο σχολείο θυμήθηκα και γω τις δίκες μου επιστροφές στα θρανία  

Το σχολείο που πέρασα σχεδόν όλο το δημοτικό , στην συνέχεια αλλάξαμε και μας πήγαν σε ένα μοντέρνο κτήριο γιατί ήταν παλιό και επικίνδυνο. Εδώ το 1912 ήταν σχολή ζωγραφικής και διακοσμητικών τεχνών. Αυτή  ήταν η πρώτη είσοδο, εμείς μπαίναμε από άλλη πόρτα η οποία δεν είναι πάνω στην εικόνα. Θυμάμαι μεγάλους διαδρόμους με πέτρινες καμάρες, όλα στο μυαλό μου φαίνονται μεγάλα, η αυλή, οι αίθουσες... 

Τα σχολεία στο Βέλγιο άρχιζαν ,και αρχίζουν ακόμα και τώρα, στη 1η Σεπτεμβρίου. Βασικά άρχιζε νωρίτερα όταν σκέφτεσαι τα ψώνια που έπρεπε να κάνεις για την μεγάλη μέρα. Μια καινούργια κασετίνα με ξυλομπογιες, μια πένα με τα μελανακια της που μας έκανε τα δάχτυλα χάλια και έφτανε το μελάνι μέχρι και στα χείλι, γόμα και ξύστρα και φυσικά η σχολική τσάντα που κουβαλουσαμε στην πλάτη μας (και μετά αναρωτιόμαστε από που μας ήρθε η σκολίωση και ο πόνος στην μέση....) ήταν τα πρώτα πράγματα που μας ζητούσαν. Στην συνέχεια μας ζητούσαν και κάποια ειδικά τετράδια, χαρτί περιτυλίγματος για να τα σκεπασουμε να μην λεροθουν (Τετράδια με διάφορα εξώφυλλα δεν θυμαμαι) και μια ετικέτα πάνω τους με το όνομα μας για να μην τα χάσουμε.

Βιβλία δεν είχαμε. Στις πρώτες τάξεις του δημοτικού μας έδιναν κόλλες με ασκήσεις τις οποίες τις εκτύπωναν οι δάσκαλοι με μια ειδική μηχανή στο χέρι. Κάπου κάπου μας ζητούσαν βοήθεια και ακόμα θυμάμαι την ωραία μυρωδιά του καρμπόν(να σκεφτείτε ότι φωτοτυπικό μηχάνημα δεν υπήρχε ακόμα, έρεε νιώθω γιαγιά μόνο που το λέω...). Βιβλία είχαμε στο γυμνάσιο και στο λύκειο αλλά δεν τα αγοράζαμε, τα νοικιάζαμαι στην αρχή της χρονιάς από το σχολείο και αν τα επιστρέφαμε σε καλή κατάσταση στο τέλος του χρόνου παίρναμε τα λεφτά μας πίσω.

Λίγες μέρες πριν την μεγάλη μέρα, εξετάζαμε ξανά και ξανά το περιεχόμενο της κασετίνας μας. Μια την αδειάζαμε, μια την γεμίζαμε. Κλείσε, άνοιξε, κλείσε, άνοιξε. Ακονίζαμε τα μολυβια μας μέχρι η μύτη να τρυπήσει το δάχτυλο μας, μυρίζαμε (σνιφάραμαι είναι πιο σωστή λέξη) την κόλα που μοσχοβολούσε αμύγδαλο (και έχω φάει, ναι ναι το ομολογώ!!). Το άγχος έφτανε στην κορύφωση.

Την παραμονή, στο κρεβάτι μου, με τα μάτια ορθάνοιχτα σκεφτόμουνα. Θα εξακολουθεί να είναι η καλύτερη μου φίλη, η Στεφανή, στην ίδια τάξη η θα άλλαζε σχολείο. Αυτός ο ... πως τον έλεγαν μωρέ;; θα με γουστάρει ακόμα; Θα έχω καλή δασκάλα φέτος; γιατί πέρσι στην Πέμπτη τάξη ήταν τρομακτική και κακιά. Θα κάνω καινούργιους φίλους; η εχθρη μου, η Θεοδώρα, (ναι ναι Ελληνίδα) θα μου λεει πάλι άσχημα πράγματα και θα πηγαίνω κλαίγοντας στο σπίτι; τι καινούργια παιχνίδια θα παίζουμε στο διάλειμμα; Να βάλω και το λάστιχο μου στην τσάντα μου για να παίξουμε; Τι θα με περιμένει, τέλος πάντων, σε αυτή την νέα σχολική χρονιά; Και σαν να μην έφτανε να πηγαίνω στο Βελγικό σχολείο, την Τετάρτη μεσημέρι και την Πέμπτη απόγευμα πήγαινα και στο ελληνικό σχολείο.

Την μεγάλη μέρα, που πάντα ήταν 1η Σεπτεμβρίου,(εκτός και αν έπεφτε Σάββατο η Κυριακή) βρέξει ,χιονίσει ακόμα και αν ήταν εκλογές.. πάντα η μαμά μου έδινε να φορέσω κάτι καινούργιο γιατί την πρώτη μέρα έπρεπε πάντα να κάνεις καλή εντύπωση. Αγιασμός δεν γινόταν, το Βέλγιο δεν είναι θρησκευτική χώρα. Ο μπαμπάς μου με άφηνε το χέρι μπροστά στην μεγάλη πόρτα και, η καρδιά μου να χτυπά λίγο πιο δυνατά ακόμα, έτρεχα να βρω τις φίλες μου για μια καινούργια σχολική χρονιά γεμάτη περιπέτειες.... Απολαύστε το σχολείο όσοι πηγαίνετε ακόμα, σε λίγα χρόνια θα θέλετε και σεις μια χρονομηχανη για να γυρίσετε το χρόνο πίσω σε αυτή την υπέροχη εποχή της ζωής σας

Καλή σχολική χρονιά σε όλους!
Φωτογραφιες Robert Doisneau

Dancing with Costica

Που και που ανακαλύπτω ένα καινούργιο ιδιαίτερο καλλιτέχνη και μου αρέσει να το μοιράζομαι μαζί σας.  Αυτή την φορά έπεσα στην δουλειά της Jane Long, μια φωτογράφος Αυστραλέζικης καταγωγής.

Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο βλέπω να χρωματίζουν παλιές ασπρόμαυρες ιστορικές φωτογραφίες δίνοντας τις ένα πιο μοντέρνο ύφος. Η Jane Long  μάλλον εμπνεύστηκε από αυτή την τελευταία μόδα. Πήρε παλιές φωτογραφίες του Costica Acsinte,  επίσημος φωτογράφος του πρώτου παγκόσμιου Πολέμου στην Ρουμανία, και έκανε κάποια φωτομοντάζ. Το αποτέλεσμα;; Σουρεαλιστικό, μοντέρνο και ταυτόχρονα vintage όπως το αγαπώ! Η σειρά φωτογραφιών λέγεται απλά Dancing with Costica και είναι απλά καταπληκτική!

(η αγαπημένη μου)